Harrie zit om 6:30 uur op het terras van het hotel en wordt natuurlijk ook hier weer verwend met een lekker kopje thee.

Dorette, net gedoucht, kijkt naar het terras.

De sanitaire voorzieningen zijn in Nepal nergens geweldig. Je moet overal goed opletten. Warm water is geen garantie en je dient zelf eerst het e.e.a. schoon te maken.

We raken bij de ochtendthee in gesprek met een jonge vrouw die alleen maar met een gids de Annapurna route in ongeveer 20 dagen gaat lopen.

We zien 1 voor 1 de mensen van de groep aanschuiven aan de tafel waar ook het ontbijt geserveerd zal worden.
Het ontbijt ziet eruit zoals we dat hier nu wel kennen, hier valt niets op aan te merken.

Ramkot

We gaan met Huib en Rita een wandeling maken naar een dorpje, Ramkot, in de bergen. We besluiten geen gids mee te nemen maar een beetje op ons gevoel te gaan lopen.

De dag hiervoor heb ik van de manager van het hotel een indicatie van de richting meegekregen maar geen kaart of folder. Ik vind dit nog steeds een beetje vreemd.

We lopen het dorp uit in de richting die we met de auto gekomen zijn en gaan na ongeveer 200 meter links af een grint weg op. Deze weg gaat over in een zeer smal paadje, smaller dan vanaf ons hotel te zien is.
Even later zien we dat het pad boven ons loopt en met gebruik van onze handen klimmen we naar dit pad toe. Op de terugweg zien we dat we vrij snel een zeer smal pad links omhoog hadden moeten nemen.

Maar het gaat goed, we zitten op een route met zeer fraaie vergezichten. Je kunt hier niet fout lopen, er is maar 1 weg.

Na 75 minuten lopen komen we uit bij een aantal boerderijen in een andere stijl dan de boerderijen die we kennen in Nepal.

Waarschijnlijk is dit niet het hele dorp en moeten we nog verder lopen. We besluiten hier wat rond te kijken. We zien hoe het land bewerkt wordt.

Wanneer we een erf oplopen komt er een kindje op ons af. Wanneer Harrie gaat zitten en zijn rugzak open maakt komt er een moeder bij met nog 2 kinderen. We verdelen onze laatste pennen, potloden en notitieblokje.
Moeder en kinderen zijn zichtbaar blij.

Harrie kijkt nog op een ander erf en we lopen daarna hetzelfde pad weer terug naar Bandipur.

Het was onverwachts een zeer leuke tocht.

Ruim voor lunchtijd zijn we weer terug in het hotel; tijd om nog even te lezen en wat aan het reisverslag te doen.
De lunch bestaat dit keer uit pizza en bami, beide heel smakelijk.

Na de lunch komt onze chauffeur langs om te vragen hoe laat wij morgen willen vertrekken. In overleg besluiten we af te speken om 8:30 uur bij het begin van het dorp.

's Middags gaan we een winkeltje binnen waar ze een internetverbinding hebben voor 30 NRS per uur (30 cent).
De stroom blijft maar uitvallen, uiteindelijk heeft het winkelmeisje het gevonden, er wordt een flinke steen gelegd op de verdeeldoos. Probleem opgelost.

Hierna gaan we op een terras zitten en bekijken het leven van een zaterdag in Bandipur.

Zaterdag is wat wij kennen als zondag. De kinderen zitten niet op school en hebben ook geen schooluniform aan, maar lopen in meestal oude vieze kleren rond. De ouderen daar in tegen lopen in hun zondagse kleren.

Vlak bij het hotel ligt een flinke berg, Thanimai, waar je bij helder weer een mooie zonsondergang kunt bekijken. Dinesh wil met de groep de berg oplopen maar niemand heeft interesse. Harrie vraagt aan Dinesh om uit te leggen welke route je moet volgen en met een paar aanwijzingen is Harrie vertrokken.

Al stijgend krijg je een mooi overzicht van het dorp Bandipur.

25 minuten later staat hij boven op de berg.

Een fantastisch uitzicht over Bandipur maar geen helder weer dus ook geen mooie zonsondergang.

Terug aangekomen bij het hotel gaan we voor het hotel op een randje zitten, de manager legt er een rieten mat onder zodat wij comfortabeler kunnen zitten. Ook haalt hij twee tafeltjes bij de overburen. Dit is een perfect terras om het dagelijkse leven in Bandipur te bekijken.

Fantastisch hoe de kinderen zich hier vermaken zonder duur speelgoed. De ouders zitten net zoals wij ergens op een randje of staan ergens met elkaar te kletsen.
Het wordt donkerder en de straatverlichting springt aan. Het duurt niet lang of de stroom gaat weer uit en de straat wordt verlicht met kaarsen en olie waar lontjes in drijven.

De keuken van The Old Inn

Het diner start met kaarslicht en zo nu en dan springt de stroom even aan. Zaklampen en kaarsen zijn hier onmisbaar.

Vanavond is er een buffet met typisch Nepalese gerechten. Heerlijk, maar al die kruiden zijn niet goed voor de reuma van Harrie.

We sluiten het diner af met een roksi en liggen al weer voor 21:00 uur in bed.

Naar dag 15