Reisverslag vakantie in Amerika,Californie

4 februari t/m 15 februari 1999

Donderdag 4 februari

Huub haalt ons en Erik op om 9.15 uur. We vertrekken vanaf Brussel Airport. Het inchecken verloopt allemaal goed en vlot, nu zijn we tenminste van onze koffers af en besluiten om wat te gaan eten en drinken, we weten immers niet wat ons op de vlucht te wachten staat.

Onze CityBird start precies om 13.45 uur. We zitten in de Kolibri klasse; dit klinkt klein en de beenruimte is niet ruim. Aangezien de vlucht niet vol zit kunnen we ons een beetje verdelen en hebben zo toch nog wat ruimte.

We komen voor een tussenlanding aan in Los Angeles met een uur vertraging. Omdat dit onze eerste luchthaven is in de US moeten we hier door de douane met onze bagage.

De douane formaliteiten gaan zeer bureaucratisch. Op ons witte formulier moet komen staan waar we verblijven. Omdat we nog geen hotel hebben geboekt kunnen we dit niet invullen. We moeten dan maar iets invullen omdat we anders het land niet in kunnen. Dus we vullen maar een adres in van een hotel. We kunnen verder. Dit formulier moeten we de volgende 10 meter nog 3 keer laten zien.

Daarna kunnen we weer inchecken in hetzelfde vliegtuig waar we net uitkomen. Als we weer in onze CityBird zitten, op onze eigen plaatsen, wordt onze reis voortgezet naar Oakland, San Francisco, waar we aankomen om 20.00 uur.

Nu gaat het uitchecken zeer soepel en snel omdat we domestic reizigers zijn. Het ophalen van de bagage is een wat vreemde zaak als je ziet dat iedereen hier maar in en uit kan lopen en koffers mee kan nemen. De koffers komen er bijna bij de buitendeur uit.

Nadat we de koffers hebben gaan we naar de AVIS desk voor de auto die we hebben besproken. Ook hier worden de nodige formulieren ingevuld.

De Chevrolet Lumina staat op het parkeerterrein voor ons klaar. Het duurt even voor we door hebben hoe we weg kunnen rijden; het is een automaat met handversnellingen.

Na deze hele lange reis willen we twee dingen zo snel mogelijk; een hotel en wat te eten. Het eerste hotel is Days Inn, inchecken en wat eten bij Danny,s, een warme douche en slapen.

Vrijdag 5 februari

We zijn deze morgen al vroeg uit de veren, de jetlag speelt nog parten. We rijden via de Oakland Bridge naar Fishermans Wharf waar we wat eten en drinken bij een bakker. In de haven dollen enkele tientallen zeehonden. Het is zonnig en we blijken enorm met het weer te boffen.

Om 10.45 uur zitten we op de boot die ons naar Alcatraz brengt. Het is indrukwekkend om te zien hoe gevangenen op dit eiland hebben gewoond. De cellen zijn zeer klein en er is geen enkele privacy. Helaas mag je niet overal komen en zijn er veel gebouwen op het eiland gesloopt.

Vanuit Alcatraz heb je wel een mooi uitzicht op de Golden Gate Bridge en de karakteristieke straten van San Francisco.

Weer aangekomen op Pier 41 van San Francisco gaan we op zoek naar de bekende Cable Cars die door de zeer steile straten lopen van San Francisco.

Lang hoeven we niet te zoeken en voordat we het weten hangen we aan de zijkant van Cable Car 11. We gaan Down Town. Van hieruit moet de wandeling gaan naar de TransAmerica Pyramid. Terwijl Dorette naar huis belt om te vertellen dat alles goed gegaan is met de reis, zien we de ingang liggen van China Town. In China Town worden een paar wandelschoenen gekocht voor Erik. We vervolgen onze wandeling en komen uit bij de Pyramid. Helaas mag je niet meer naar boven om van het uitzicht te genieten.

Na een lange wandeling door de streets van San Francisco komen we bij de auto aan om 15.30 uur.

Daarna even met de auto kicken door de soms wel zeer steile straten. De weg met de vele bochten, Lombard Street, lijkt wel een kermis attractie.

Na Lombard Street is het de bedoeling dat we rechtstreeks naar de Golden Gate Bridge rijden. Rechtsteeks lukt niet helemaal of anders gezegd helemaal niet. We moeten namelijk een keer links, alleen er is nooit een gelegenheid om links af te slaan. Dus dan denk je ga een keer rechts en ga dan links. Maar nogmaals links af is niet mogelijk. Dus een rondje rijden en alles nog een keer bekijken wat we al hebben gezien. Uiteindelijk rijden we dan toch over de Golden Gate Bridge. Nog even in de omgeving rondgereden in het natuur gebied rond de Bridge.

Daarna een hotel zoeken (Pacific Hotel), even uitrusten, gevolgd door een hapje eten. Dit was niet zo'n succes. De avond werd afgesloten met een potje rikken.

Zaterdag 6 februari

Ons ontbijt stelt niet veel voor, veel zoete gebakjes, maar de koffie smaakt goed. Nadat we hebben uitgecheckt rijden we naar Golden Gate Park waar we een uur hebben gewandeld. Hier en daar zijn trimgroepjes bezig met soms wel heel vreemde attributen, zoals zwaarden.

Vandaag gaat de reis verder naar Yosemite Park. Het weer is totaal veranderd en we hebben onderweg met flinke windstoten te maken. Het begint te regenen en het weer wordt er niet beter op. In Wal Mart willen we een paar sneeuwkettingen kopen omdat we anders waarschijnlijk het park niet in mogen. Helaas heeft deze vestiging onze maat niet meer, maar we kunnen een stad verder een set ophalen. Nadat de employee ons heeft geholpen en uitgelegd hoe je deze chains er op moet leggen vertrekken we naar de Wal Mart in Tracy. Hier liggen ze inderdaad voor ons klaar.

We gaan verder op weg naar Yosemite.

Het weer wordt steeds slechter en het wordt steeds rustiger op de steeds smaller wordende 120 road.

Het uitzicht is prachtig, helaas is het te bewolkt om er echt van te kunnen genieten. Net als we ons af beginnen te vragen waarom we geïnvesteerd hebben in sneeuwkettingen zien we de eerste sneeuw in de bergen liggen. Bij de ingang van Yosemite Park sneeuwt het flink.

En ja hoor, inderdaad, de sneeuwkettingen moeten er verplicht om gelegd worden. De eerste poging mislukt. Dus toch maar eerst de gebruiksaanwijzing lezen; dat werkt een stuk beter.

Na 1 km controleren we de kettingen nog een keer. Dan met volle slakkensnelheid de laatste 45 mile afleggen. Maximaal mogen we er 25 mijl per uur rijden, maar we kunnen van de schitterende natuur genieten. Van de ingang van het park naar het hotel kost zo'n twee uur tijd. Er komen ons regelmatig auto's tegemoet die het park verlaten en we zien niemand die het park ingaat. Wat staat ons te wachten boven ??

We hebben geen hotel besproken alhoewel in onze reisinformatie stond dat het verstandig zou zijn om dit ruim 1 jaar van tevoren te doen. We denken er maar niet aan wat te doen wanneer er NoVacancy op de deur staat.

Gelukkig zijn er nog wel kamers beschikbaar; wel wat prijzig maar het zijn dan ook een soort chaletjes.

Het is nu aardedonker en het sneeuwen is veranderd in een enorme plensbui. Het valt er werkelijk met bakken uit.

Nadat Erik zich gelegitimeerd heeft kunnen we een pilsje pakken in de bar rond het kampvuur. 's Avonds eten we in het a la carte restaurant. Op onze kamer kaarten we nog even en voordat we het weten zitten er een aantal al weer te gapen en liggen we weer vroeg in bed.

Zondag 7 februari

Het is nu 6.00 uur 's morgens en het plenst er nog steeds vreselijk uit. Ik heb geen idee of we vandaag kunnen gaan wandelen.

Na het ontbijt brengen we een bezoekje aan het visitors centrum. Hier informeren we welke pas open is richting Death Valley. Het antwoord is voor ons toch wel enigszins teleurstellend; alle doorgaande passen zijn gesloten. Dit betekent bijna een dag omrijden (daar gaat Harrie's schema).

We besluiten na stemming (2 voor, 1 tegen en 1 onthouding) naar Bakersfield te rijden, via Sequoia Park.

De weg naar Sequoia Park is lang. We zijn dan ook erg uitgelaten als we een kleine wandeltocht kunnen maken tussen de enorme bomen in de sneeuw. Een sneeuwballen gevecht kan wel eens het hoogtepunt van de dag gaan worden.

Dorette heeft wat last van wagenziekte en Erik voelt zich ook al niet al te best. Het wordt een reis met hindernissen. Nadat we een hapje hebben gegeten in een typisch Amerikaans restaurant wordt de reis voortgezet naar Bakersfield. We checken in bij een Travelodge Hotel en besluiten nog even downtown te gaan. Na een half uur rondtoeren komen we tot de conclusie dat dit niets wordt en keren terug naar het hotel. Hier ligt een 36 baans bowlingcentrum bij waar we wat gaan drinken en wat klefs eten. Het bier komt uit de illegale koelkast van de manager maar smaakt er niet minder om. Afsluiten van de avond met de inmiddels bekende 16 potjes.

Maandag 8 februari

Vandaag hebben we een redelijk ontbijt. We kunnen brood roosteren en besmeren met wat boter of jam. Natuurlijk zijn er voor de liefhebbers ook de bekende zoete broodjes.

Om 9.00 uur rijden we aan richting Death Valley. We rijden Bakersfield uit over snelweg 178, richting Lake Isabella. Deze snelweg gaat over in een tweebaans weg, op zich niet zo erg maar op de borden staat; "Stay Away, Stay Alive". Deze weg heeft al aan 195 mensen het leven gekost. De weg is vooral gevaarlijk omdat er stukken rots naar beneden kunnen vallen. Op een gegeven moment moeten we stoppen voor wegwerkzaamheden. Eerst staat er een persoon te zwaaien dat we langzamer moeten rijden, daarna staat er iemand die ons vertelt dat we ongeveer 15 min. moeten wachten. Inderdaad, na ongeveer 15 min. mogen we achter een auto aanrijden over de weg die nu hoofdzakelijk nog maar uit zand bestaat.

Na deze ervaring gaat het verder over de snelweg. Nadat we getankt hebben in Bodfish komen we uit bij een groot stuwmeer, Lake Isabella.

Het uitzicht is de gehele route vanaf Bakersfield schitterend en met geen VELO te beschrijven.

Aan het einde van deze schitterende weg gaan we verder over state road 395. Links van ons zien we de bergen van Sequoia en rechts van ons liggen de bergen van Death Valley. Daartussen, waar wij rijden, is het een open vlakte met alleen maar struiken. Het is moeilijk in te schatten maar ik schat dat we tot wel 50 km ver weg kunnen kijken.

Na 80 km gaan we bij Olancha rechts af richting Death Valley. Links van ons zien we een bijna droog gevallen meer, Owens Lake.

Hier stoppen we even, het meer is wit uitgeslagen van het zout en we willen dit wel eens van dichtbij bekijken. De temperatuur ligt nu ineens boven de 20 graden.

Het is wel heel ver lopen naar het meer, je kunt hier heel moeilijk afstanden inschatten omdat alles zo open is. De grootte van het meer is misschien wel 1000 km2. Huub vindt grote witte botten die in ieder geval nog niet aan ons toebehoren.

We lopen terug naar de weg en vervolgen de route naar Death Valley. We rijden over de rand van Death Valley, Townes Pass op ongeveer 5000 feet. Daarna begint de afdaling naar sealevel. Nogmaals, ik ga niet beschrijven hoe mooi het hier is omdat ik dan de schoonheid van deze omgeving zeker te kort doe.

We rijden door en komen uiteindelijk uit op 200 feet onder sealevel. Bij het informatiecentrum van Death Valley kopen we enkele foto's en bezoeken het museum. Afgelopen jaar is de hoogste temperatuur 54 graden geweest; dit was geen record. (57gr).

Bij de zandduinen zijn we even gaan wandelen door Death Valley.

Las Vegas

Na Death Valley gaat het verder naar Las Vegas. We passeren de staatsgrens van Nevada. In de verte kunnen we Las Vegas al zien liggen, terwijl het nog ruim 40 miles rijden is.

Na aankomst in Las Vegas gaan we eerst een klein hapje eten bij Mc Donalds. Op het moment dat wij er binnen komen, komt er ook een vrouw overstuur binnen die zojuist beroofd is. We zijn dus gewaarschuwd.

Aan de Strip (Las Vegas Boulevard) liggen alle grote hotels. We rijden er eerst met de auto langs om een indruk te krijgen. We hebben geen idee wat het hier een kamer kost. We proberen eerst Luxor (de pyramide); de prijzen varieren van $129 excl. tax. tot $329.

Na een klein vergelijkend marktonderzoek blijkt dat we niet goedkoper dan $99 excl kunnen overnachten tenzij we weer een Travelodge voor $50 nemen. Deze ligt midden op de Strip tussen alle grote hotels. Aangezien we toch aan ons reisbudget moeten denken besloten we Travelodge te nemen.

Het is inmiddels donker geworden en Las Vegas verandert in een grote lichtshow. Bellagio is het eerste hotel dat we bezoeken. Nadat we de eerste guldens hebben vergokt gaan we naar Ceasars, daarna naar Mirage en vervolgens naar Treasure Island. Mirage een hotel met een zeer groot casino, meer dan 100 winkels, een fantastisch uitgebeeld sprookje van Atlantis.

Dorette en Harrie gaan de ene kant op, Erik en Huub de andere. We drinken wat in Planet Hollywood. Als de bartenders doorhebben dat we uit Nederland komen, moet heel de bar het weten, en voor we het weten is iedereen voor Nederland. Ook de bartenders maken er hier een show van.

Als we naar buiten lopen begint net een vulkaan uitbarsting bij de Mirage.

Na dit spektakel lopen door naar het hotel wat luistert naar de naam Treasure Island.

Nadat we door dit hotel heengelopen zijn, komen we precies op tijd voor een spectaculaire show. Twee middeleeuwse boten vechten met elkaar. De show bestaat uit echte acteurs en acrobaten. Ook hier veel licht en vuur effecten. Op het einde zinkt een van de boten, werkelijk grandioos.

Dinsdag 9 februari

Vandaag slapen we uit, we hebben immers de hele dag in Las Vegas. Het weer is lekker, de zon schijnt, het waait alleen wat hard. Na het ontbijt lopen we de Strip af naar de Tower. We doen onder andere de witte tijgers van Siegfried en Roy aan. Harrie schakelt links en rechts wat Amerikanen onderuit. Hierna gaan we de hoge vrijstaande toren in en komen 37 seconden later aan op de bovenste verdieping van deze 350 meter hoge toren.

Natuurlijk hebben we hier een mooi uitzicht over o.a. de "Dessert Valley". Het waait ondertussen behoorlijk hard en dat is niet alleen te voelen, maar ook te zien aan de stofwolken.

Het is een heel eind lopen geweest en we besluiten een gammel busje terug te pakken naar de Pyramid (Luxor). Harrie wil met wat gewonnen muntjes betalen en ligt al spoedig in de clinch met de chauffeuse. In Luxor kijken we nog wat rond en nemen deel aan een 3D avontuur.

Ondertussen is het gaan regenen. Na een korte pauze in ons hotel eten we in het Monte Carlo hotel, een buffet incl. drank kost ongeveer $10 per persoon.

Na nog een drankje in een van de thema cafe's (sport) gaan Dorette en Harrie weer terug naar het hotel, Erik en Huub duiken nog het MGM in.

Woensdag 10 februari

Om 9.00 uur ontbijten we in dezelfde locatie waar we gisteren gedineerd hebben. Het weer is een stuk minder nu en we zijn weer net op tijd weg. Na het uitchecken rijden we richting Grand Canyon. Nadat we Las Vegas verlaten hebben rijden we over road 93. Een hele lange rechte weg met bijna geen verkeer. We rijden nu voorlopig door het Huailapi Indianen reservaat.

Bij Kingman nemen we de historische Route 66. We rijden nog steeds door het Indianen reservaat. Naast ons rijdt de Santa Fe Express, de langste die we zien heeft maar liefst 6 locomotieven voorop. We maken een stop bij de Grand Canyon Caverns. Hier gaan Erik en Huub 120 feet onder de grond de grotten van de Canyons bekijken. We rijden verder over route 66 tot aan de plaats Williams.

De plaatsjes die je hier tegenkomt lijken wel uitgestorven. Af en toe zie je een Indiaan in een auto zitten.

Nu rijden we over route 64 die ons rechtstreeks naar de Grand Canyon zal leiden. Het begint te sneeuwen en de weg vertoont zo nu en dan gladde plekken. We zitten op het Coconino plateau tussen de 5000 en de 6000 feet hoog. 20 Dollar entree betalen we bij de entree van de Grand Canyon. We zijn precies op tijd om de zon onder te zien gaan op een van de uitkijkpunten.

Nu maar weer hopen dat er plaats is in een hotel. We proberen het eerst bij Bright Angel lodge. We hebben geluk, over 30 min. komt er een kamer vrij, we kunnen om 18.30 uur inchecken.

Deze lodges zijn van begin 1900. Ze hebben dan ook niet de luxe die je van een modern hotel mag verwachten, geen radio en tv, wel een bad. De lodge moeten we met zijn vieren delen. Geen probleem want het zijn 2 aparte slaapkamers.

We eten in het restaurant en begeven ons dan naar de bar, waar we kaarten met op de achtergrond de live muziek van Jimmy Cash.

Donderdag 11 februari

Grand Canyon

Vandaag gaan we wandelen. We nemen eerst een stevig ontbijt. Er wordt in supermarkt brood en water gekocht.

	De Canyon hike begint om 10.10 uur. Het is koud, er ligt aangevroren sneeuw, dus het is glad. We denken ons goed boorbereid te hebben, voldoende warme kleren aan en schoenen met goede grip. We zetten onze eerste passen in het grootste gat van de wereld. Het doel is om te lopen tot het eerste plateau, Bright Angel, Indian Gardens, 933 meter naar beneden, 4,7 miles (7,5 km) enkele reis. In het begin is deze steil afdeling behoorlijk glad. En Steen koud.
Na een uur lopen verdwijnt de sneeuw op het pad. Regelmatig zien we berghertjes klimmen in de bergen. Het wordt steeds warmer, de sneeuw heeft nu plaats gemaakt voor cactussen. Na 2 uur lopen komen we aan in Indian Gardens. Leuk voor een foto. Harrie legt zijn jas neer over een cactus, stom dus. Hij gaat iets te ver door zijn knieën voor een foto en belandt met zijn billen in een cactus.
Heerlijk warm in het zonnetje. Achter ons staat een hertje te grazen.

Op de een of andere manier had de rest wel schik in de ontstane situatie. Zeker toen Dorette de naalden uit zijn bil ging trekken.

Het was leuk geweest, we moeten nog iets verder, dus Harrie pakt zijn jas van de cactus. Het feest is dan helemaal compleet omdat deze helemaal vol met naalden zit. Na een korte pauze in Indian Gardens besluiten we weer naar boven te gaan, tenslotte is dit nog een klim van 933 meter.

Het was uitdagender geweest om helemaal af te dalen naar de Colorado rivier. Hier heb je echter heen en terug 2 dagen voor nodig. Misschien de volgende keer. De tocht naar boven gaat boven verwachting goed. Af en toe even uitrusten en de ademhaling weer regelen. In het begin is het zeer warm om te lopen, daarna wordt het steeds kouder. Na 2.15 uur lopen komen Harrie en Dorette bovenaan; Erik en Huub zijn er dan al. Nu kunnen we echt zeggen: We hiked the Canyon.

In de bar drinken we nog een drankje, we trekken onze bezwete kleding uit en vertrekken richting Flagstaff. Vervolgens rijden we naar Phoenix en nemen onze intrek in Red Roof Hotel. We eten in het naastgelegen Holiday Inn. De temperatuur is hier heel aardig.

Vrijdag 12 februari

Na het bekende muffin ontbijt rijden we over road 10 richting Los Angeles.

We besluiten eerst nog Joshua Tree Park aan te doen. Er moet wel eerst even getankt worden voor we het park inrijden. De pomp die we aandoen is in renovatie en we kunnen hier niet terecht. Het benzinewijzertje staat ondertussen op Empty maar we moeten door naar de volgende pomp. We rijden de afslag Joshua Tree Park voorbij en rijden zo zuinig mogelijk door.  Na zo'n dertig kilometer komen we gelukkig een pomp tegen en we halen toch wel een beetje opgelucht adem.

We strekken meteen even de benen, Dorette en Erik hebben erg last van spierpijn en lopen als oude besjes.

We rijden weer het stuk terug naar het park en melden ons bij de vrouwelijke ranger. Zij wijst ons de mooiste plekjes van het park en we brengen hier een bezoekje aan. We doen onder andere de cactustuin aan en bekijken de Joshua Trees. Ook nu blijkt weer hoe groot zo'n park eigenlijk is, je bent toch gauw 1 1/2 uur bezig zo'n park door te rijden.

Net buiten het park kopen we nog wat kaarten en in de plaatselijke supermarkt onze lunch; chocola en chips. We rijden door naar Los Angeles zodat we er vroeg in de middag aankomen, het zal wel druk zijn op vrijdagmiddag. Dorette heeft op een kaart een locatie gevonden niet ver van het vliegveld met diverse Motels en Hotels. Na diverse keren omrijden in deze zeer drukke stad vinden we een hotel in de wijk Inglewood; Comfort Inn. We rijden in het begin door straten waar het er niet erg betrouwbaar uitziet.

Ook bij ons hotel lijkt het niet al te veilig. Later blijkt dat heel Los Angeles er ongeveer zo uit ziet. We willen natuurlijk niet op onze hotelkamer blijven zitten. Ik vraag bij de counter of hier in de omgeving restaurants zijn. Er zijn diverse Mexicaanse en Chinese restaurants op loopafstand, alleen daar hebben we geen zin meer in.

De baliemedewerker gaf nog als tip mee dat het afgeraden wordt om 's avonds na 10.00 uur buiten te lopen. Bovendien adviseert hij om geen waardevolle spullen mee te nemen, maar deze in de hotelkluis in bewaring te geven.

We besluiten te gaan eten bij het Hardrock Café. We krijgen een lange uitleg en een kaartje mee van dezelfde baliemedewerker. Het blijkt op vrijdagavond zo'n drie kwartier rijden te zijn. Dit Hardrock Café ligt in het winkelcentrum ........

Nadat we er gegeten hebben gaan we nog even dit winkelcentrum in. Helaas voor Dorette gaan net alle winkels sluiten. We rijden terug naar het hotel en pikken onderweg nog even een brandende auto mee.

Zaterdag 13 februari

Vandaag hebben we een hele dag in LA. Om 10.00 uur zijn we al in de Universal Studio's; de entree prijs bedraagt U$ 39 per persoon. Ongelooflijk dat het toch zo druk is, hele gezinnen verdringen zich voor de kassa's. We rijden met een treintje door de originele studio's van Hollywood en beleven enkele spannende momenten op een brug die in elkaar stort en in een metro station dat door een aardbeving wordt getroffen. We luisteren naar de Blues Brothers. We zien shows van

Als lunch nemen we een aangeklede hot dog met een drankje; 20 gulden per persoon.

We blijven er tot ongeveer 18.00 uur. Buiten de studio's valt er ook nog van alles te beleven. Na een laatste drankje rijden we via Beverly Hills en Bel Air weer terug naar het hotel. Aangekomen bij het hotel halen Huub en Harrie nog wat te eten en te drinken bij de locale supermarkt om tijdens het kaarten te nuttigen.

Zondag 14 februari

Heel Amerika is in de ban van Valentijnsdag. We zien vandaag de bekende letters van HOLLYWOOD tegen de heuvels. De tegels van sterren die liggen op ...... zijn een teleurstelling. Het is lang zoeken naar bekende sterren, bovendien ziet het er allemaal behoorlijk verwaarloosd uit.

We rijden nog door even door Rodeo drive, een hele dure winkelstraat. Het is leuk om te zien maar we besluiten toch maar door te rijden naar het strand van Santa Monica. Op de pier is het goed toeven. Hierna gaan we naar Third Street, dit is op loopafstand van de Pier. Dit is een zeer drukke, populaire winkelstraat met veel artiesten.

Hierna zoeken we de auto weer op en vertrekken naar het vliegveld. We leveren de auto in bij Avis en nemen de shuttle bus naar de terminal. We zijn ruim op tijd en kunnen nog niet inchecken. Dan maar even wat drinken en een potje kaarten.

De vakantie is tot nu toe goed verlopen. De City Bird heeft slechts een half uur vertraging en de stoelruimte is ruimer dan op de heenweg. Na het vertrek zit langs ons een huilend kind en een kotsende vrouw. De man naast Harrie hoeft slechts iedere 5 minuten iets uit zijn bagage te halen. Gelukkig mist hij met zijn kinderspeelgoed op een haar na de Velo. Na een half uur rijdt een steward tegen zijn stoel aan en er komen slechts enkele spatten koffie op de Velo en iets meer koffie over zijn trui. Hoe gaat dit aflopen?

De vlucht verloopt verder voorspoedig en we landen om 16.15 uur in Brussel. De bagage is ook weer aanwezig en we lopen naar de parkeergarage. De afrekening hiervan valt wat tegen, bijna 300 gulden voor 12 dagen.

Om half zeven zijn we weer in Eindhoven.

Samenvattend: een zeer geslaagde vakantie. San Francisco; een vriendelijke, drukke stad met veel cultuur. Las Vegas; een  24-uurs stad met veel glamour en kitsch. Los Angeles; een onvriendelijke stad, hoofdzakelijk laagbouw, Chinatown stijl, vies, onveilig, zeer groot, mooie stranden en winkelstraten, dure huizen en bouwvallen, rijken en daklozen, een stad vol tegenstellingen. Universal Studio's: de moeite waard. Yosemite Park, helaas slecht weer en mist, waarschijnlijk een van de mooiste parken van Amerika. Sequoia Park: zeer hoge bomen en veel sneeuw pret. Death Valley: ontzettend kaal, groot en buitenaards mooi. Grand Canyon: ontzettend diep, groot, buitenaards mooi en spierpijn.