Aruba 1998  

18 juni t/m 6 juli 1998

Donderdag 18 juni 1998 is het dan eindelijk zover; de langverwachte reis naar Aruba gaat beginnen. Onze buurman is bereid ons naar Welschap te brengen.

Vroeg op, dat wel, want om 07.30 uur vertrekken we van Eindhoven Airport naar Amsterdam. Daarna vliegen we om 11.05 uur door naar Aruba, vliegveld Queen Beatrix. Deze reis duurt ong. 9 en een half uur. Aankomsttijd (plaatselijk) 14.35 uur.

In het vliegtuig weinig te doen natuurlijk, behalve wat eten en drinken en natuurlijk een filmpje (weinig aan helaas).

Tijdens de reis merk je er weinig van dat je met zo'n groot gezelschap bowlers bent, iedereen heeft genoeg aan zichzelf, bovendien zitten we over het hele vliegtuig verspreid.

De landing verloopt voorspoedig, aankomst om 14.50 uur. We worden opgewacht door Guido en zijn crew. De bagage blijkt gelukkig ook aangekomen te zijn, altijd weer spannend, zeker als het vanaf Eindhoven doorgeboekt moet worden.

Zomerse temperaturen, eindelijk, hier hebben we lang naar uitgekeken. De busreis naar Sonesta Suites duurt maar 10 minuten, het eiland is dan ook maar klein. Ook het inchecken verloopt vlot, Guido heeft het wederom goed voor elkaar.

Aankomst op de kamer om 16.15 uur. Valt niet tegen, alles erop en eraan; koelkast, blender, magnetron, koffiezetapparaat, twee TV's, föhn, safe etc. Daarbij zitten we ook nog op de begane grond en kijken vanuit de kamer zo het zwembad in. Eerst maar even lekker alles uitpakken en even opfrissen, wel nodig na deze reis waarin we toch 15 uur onderweg zijn geweest.

Tijd voor een klein verkenningstochtje rond Sonesta en een eerste borreltje (welkomstcocktail aangeboden aan onszelf).

We willen ons zoveel mogelijk direct aanpassen aan de Arubaanse tijd (alhoewel we eigenlijk al zes uur later leven). Eerst maar even naar de supermarkt voor de eerste levensbehoeften (brood en bier).We komen er al direct achter dat het niet goedkoop is op het eiland, zeker niet als je in dollars wilt betalen. Aruba is vooral Amerikaans georiënteerd, vandaar dat alles ook in dollars geprijsd staat. Op sommige plaatsen kun je alleen in dollars betalen (zo ook dit hotel). Daarna terug naar het hotel; om 20.30 uur houden we het echt niet langer uit en besluiten we toch maar naar bed te gaan.

Vrijdag 19 juni

Om 06.45 uur zijn we wakker, nog even doezelen dan douchen en ontbijten. Dit ontbijt werd ons aangeboden door de organisatie en was lekker buiten.

Op de kamer voelt alles vochtig aan, dit komt vooral door de airco en het vochtige weer buiten, het heeft hier zelfs afgelopen week een aantal keren geregend. Vochtigheid volgens het Arubaanse Algemeen Dagblad bedraagt tussen de 90 en 95%.

Vervolgens werd ons een rondritje Aruba aangeboden. We zagen achtereenvolgens St. Anna Church, de rotstuinen en de Natural bridge, het attractiepunt van het eiland. Leuk om te zien, maar het stelt allemaal niet zo veel voor. Aan deze zijde van Aruba kan niet in zee gezwommen worden omdat er een sterke onderstroom staat, levensgevaarlijk.

Na terugkomst in het hotel gaan we naar Sonesta Island, het privé eiland van ons hotel. Een speed bootje brengt ons daar in 8 minuten heen. We settelen ons in twee ligbedden en nemen een duik in zee. Daarna goed insmeren (factor 15) en bruinbakken maar. Aangezien wij daar niet echt voor gemaakt zijn, vervelen we ons al snel, en nemen dus nog maar een duik. Na twee uur op het eiland vervelen we ons al stierlijk en besluiten maar weer terug te gaan.

We nemen nog een duik in het hotelzwembad en kleden ons om voor de ontmoeting met de president. Hoewel we niet echt veel tijd in de zon waren zijn we toch aardig verbrand.

Deze ontmoeting is gezellig met hapjes en drankjes, alleen de president ontbreekt, vergeten schijnbaar. Daarvoor in de plaats een woord van welkom door de manager van Sonesta.

Om 20.00 uur is dit ook ten einde en om 21.00 uur liggen we alweer in bed.

Zaterdag 20 juni

Om 07.00 uur gaat de wekker af, om 08.15 uur vertrekt de bus naar de bowling. Training is van 09.00 uur tot 09.50 uur. Het bowlingevenement gaat vandaag beginnen.

Daarna de officiële opening door de minister van cultuur en sport. De publieke belangstelling valt tegen, volgens Guido hadden er wel 600 man kunnen komen, doch het blijft grotendeels bij de eigen groep.

Om 11.00 uur is dan de start van de eerste serie. Dorette staat op de baan met Reza Chand en Maurice Hermanns. De start is goed, een 229-game. Het totaal van deze dag komt op 1134 uit, de laatste twee games waren zeer zwaar. Ook de toeschouwers hebben het zwaar te verduren omdat het erg koud is op de bowling.

Om 15.00 uur start de wedstrijd Nederland - Zuid Korea; Guido heeft twee grote schermen geregeld en we kijken met z'n allen. Uitslag 5 - 0, vreugde alom. In de bus naar het hotel is het feest en ook op straat wordt de overwinning gevierd. Oranjestad, de hoofdstad van Aruba, blijkt dan ineens minder Amerikaans georiënteerd. In de straten toeteren allemaal auto's met oranje en Nederlandse vlaggen. Dit is toch een vreemd gezicht, bijna 10 uur vliegen van huis. De Arubanen lijken zich op de eerste plaats Nederlander te voelen. Ze spreken ook allemaal Nederlands, maar ook Engels en Spaans. De taal die ze onderling spreken is Papiamento. Een volk met een behoorlijke talenknobbel. Maar dit is ook wel nodig als de belangrijkste inkomsten voor het land komt uit het toerisme.

Tot besluit van deze dag gaan we nog even uit eten bij het visrestaurant vlakbij het hotel. Helaas kunnen we het weer niet laat maken, om half tien is het gepiept.

Zondag 21 juni

Vandaag moeten we echt vroeg op, want om 9 uur begint de eerste serie. Een score van 1156 van Dorette is uitstekend, want de resultaten blijven mager. Partners op de baan zijn Body Somaroe en Gerrie de Graaf. We zien Astrid en Evans na bijna een jaar weer terug en kletsen even bij. Astrid zal als booster op gaan treden.

Om half twee begint de volgende serie. Ook nu weer zijn de scores in verhouding veel te laag. Dorette scoort 1104, niet echt veel maar al met al toch voldoende voor een tweede plaats na 3 series. Partners waren Maurice Hermanns en Arthur Cramer.

Om zes uur zijn we terug in de suite en nemen eerst een verkoelende duik. Rond het zwembad zitten veel leguanen die ook af en toe een verfrissende duik nemen in het zwembad. Ze doen niemand kwaad maar ze zien er niet uit. Daarna lekker eten bij een steakrestaurantje in de buurt. Het wordt zowaar half elf voor we in bed liggen.

Maandag 22 juni

Vandaag hoeven we pas om half twee de laatste serie voorronde te bowlen. We proberen eerst uit te slapen maar zijn toch vroeg wakker.

Lekker even ontbijten buiten, daarna even naar het centrum en de bank opzoeken om wat Arubaans geld te halen; de omrekenkoers van de dollar is voor ons niet gunstig heeft de ervaring geleerd. Ook de te sturen kaarten worden gekocht, benieuwd of ze dit keer aankomen.

Dorette start in deze laatste serie met twee 200-games en consolideert haar positie. Dan komt ze echter op baan 11 en 12 en gaat met games van 138 en 150 volledig de mist in.

Na vier games is ze gezakt naar een vijfde plaats en moet de laatste twee games knokken om de laatste vier te halen. Bij haar op de baan staan Erwin Groen en Chris Van Damme, ook zij halen de finale. Dankzij weer 2 200-games eindigt ze tenslotte toch als derde na Chris Koopmans en Angelique de Win en voor Bettina Lund.

Er wordt ons op de bowling een buffet aangeboden, daarna starten de finales.

Er worden drie maal drie games round robin gespeeld met een bonus regeling. Eerste tegenstander van Dorette is Angelique, hiervan wordt gewonnen. Daarna tegen Chris zit het op baan 11 en 12 weer niet mee en wordt helaas verloren.

Laatste tegenstander is Bettina; de krachten zijn echter weg en games van 170 en 180 zijn niet genoeg.

Uiteindelijk rest een vierde plaats; 750,-- cash en een reischeque van 1.000,--. Winnares wordt uiteindelijk Bettina Lund. Bij de heren wint Geert Jan van Baest.

Met Astrid en Evans spreken we af dat we elkaar donderdag nog even zien voor een laatste borreltje. Om 23.45 uur zijn we terug in onze suite en vallen dood neer in ons bedje.

Dinsdag 23 juni

Uitgeslapen tot negen uur, een ontbijtje op het terras (samen met wat vogels, duiven en diverse maten hagedissen) en daarna naar Sonesta Island. Door Harrie worden zwemvliezen gehuurd en er gaat gesnorkeld worden. Het is schijnbaar prachtig onder water want hij blijft lang weg. Het is alsof je in een aquarium zwemt, zoveel prachtige vissen vallen zelfs op een Velo niet te beschrijven. Het ene moment snorkel je door een school van duizenden vissen van ongeveer 25 cm groot, het andere moment zie je vissen van bijna een meter lang in prachtige rode en blauwe kleuren. Ik ga het verder maar niet proberen te beschrijven. De pelikanen die je hier met grote snelheid het water in ziet duiken hebben daarom ook altijd de hoofdprijs, het zit hier gewoon vol vis.

Dorette blijft lekker in het zonnetje en hangmatje. Goed insmeren want de zon pakt hard aan. Harrie verbrandt toch nog wat zijn rug (en voeten).

Om vier zijn we terug en nemen nog even een duik in het zwembad. 's avonds nog maar wat eten bij een tamelijk Hollands restaurant (Cafe Plaza) en dit verslag bijwerken van een paar dagen.

U raadt het al, we liggen weer vroeg in bed.

Woensdag 24 juni

Ook deze dag staat tot onze beschikking, we hoeven pas om 19.00 uur naar Sonesta Island voor de Mambo Jambo Beach Party.

We brengen de dag rond het zwembad door.

Om 19.00 uur gaat het hele gezelschap in vier speedboten naar Sonesta Island. De boten varen nu heel rustig om iedereen droog aan te laten komen. We worden door Guido opgewacht met een heerlijke cocktail. Normaal gesproken moet iedereen om 18.00 uur van het eiland af zijn maar Guido heeft het weer geregeld. Een party op een paradijselijk eiland, een fantastisch slot van het bowling toernooi. De prijsuitreiking vindt hier plaats maar natuurlijk wordt hier ook gedanst. Ook een limbo danser laat zijn kunsten zien samen met enkele toeschouwers.

Om 23.00 uur is het afgelopen en gaat iedereen weer terug naar het "vaste land" van Aruba. De bootjes gaan nu op volle snelheid terug. Met een beetje alcohol op is dit een prettige ervaring.

De boot naar Sonesta Island voor de Mambo Jambo Beach Party.

Donderdag 25 juni

's Morgens kijken we eerst naar de wedstrijd Nederland - Mexico in een café dat helemaal vol zit met fans van Nederland, maar ook Mexicanen en Belgen volgen hier de wedstrijd. Harrie wint de voetbal poule met de uitslag van 2-2, een extra prijs van $125,- .

Om 13.15 uur gaan 29 mensen terug naar huis, hun vakantie zit erop. Nadat we ze uitgezwaaid hebben gaan we snel naar de supermarkt om wat pilsjes te kopen. dat is weer een nadeel als je de poule wint. Maar met een koel pilsje in het zwembad hoor je niemand klagen.

's-Avonds eten we bij het hotelzwembad, een Italiaanse maaltijd in buffetvorm.

Vrijdag 26 juni

's Morgens eerst snorkelen op Sonesta Island. Deze keer zie ik weer heel andere vissen dan de vorige keer.

's Middags vertoeven we weer aan de kant van het hotelzwembad. De door Ton Greiner gemaakte pina colada's zijn de moeite waard.

Zaterdag 27 juni

Hele dag niets gedaan. Het enige spectaculaire is het bedienen van de wasmachine, alweer springt de stop bij onze was. Op de 2e verdieping is het geen probleem. Al met al ben je toch nog lang met zo'n wasje bezig terwijl we het verschrikkelijk druk hebben met niets doen. Gisteren zijn Ross en Ton verhuisd en zitten nu langs ons. Dat betekent dus een avondje doorzakken. Angelique voegt zich ook nog bij dit gezelschap. Nadat Ton nog een pina colada gemaakt heeft, probeert hij door de ruit naar buiten te stappen. Het loopt allemaal goed af, alleen vind je die pina colada overal terug.

Zondag 28 juni

Vandaag schepen we in op het cruise schip The Seawind Crown. Alhoewel het schip pas om 23.30 uur zal afvaren, kunnen we al vanaf 13.00 uur inchecken.

Om 12.45 uur zet Han Hijzelendoorn ons af met de auto bij de cruise terminal. Hij haalt zijn eigen koffers en zijn vrouw op. Vervolgens checkt hij ook in. Wat hij verwacht had gebeurt; hij krijgt de verkeerde hut. Bij ons is alles goed gegaan. We krijgen cabine 230 met "uitzicht" (patrijspoort) op zee. Het is allemaal niet zo groot, de badkamer is zelfs zeer compact.

Dit heet een klein cruise schip te zijn, maar het duurt lang voor we er de weg kennen; de plattegrond gaat overal mee naar toe.

Bij het inchecken laat je je creditcard zien en nu hoef je de gehele cruise je portemonnee niet meer open te doen, alles gaat op rekening. Surprise wat er op het einde op staat.

Iedere dag krijgen we een programma waarop staat wat we iedere dag kunnen doen. Deze zitten hier bij gesloten zodat ik dat per dag niet meer ga noteren.

Iedere dag kun je wel behoorlijk wat eten:

Vanaf 05.00u Muffin ontbijt
Vanaf 07.30u Normaal ontbijt (in Lido Restaurant of Vasco da Gama restaurant)
Vanaf 12.30u Lunch (in Lido Restaurant of Vasco da Gama restaurant)
Vanaf 16.00u Thee met allerlei snacks
Vanaf 16.00u High Tea
Vanaf 18.30u Diner (in Vasco da Gama restaurant)
Vanaf 24.00u Late evening snacks

Deze eerste middag verkennen we eerst het schip. We kunnen op het laatste moment nog van de lunch genieten;  daarna een lekkere cocktail bij het zwembad. Het glas mogen we als souvenir houden.

Het diner nuttigen we 's avonds met Han en Angelina. We vragen aan Harry, een van de vele obers, of de tafel indeling zo veranderd kan worden dat we de tijdens de eerste zitting gezamenlijk aan een tafel kunnen zitten; het wordt voor ons geregeld.

Gelukkig houdt Han ook van een wijntje en het wordt al snel een traditie dat we iedere avond een ander wijntje uitproberen; allemaal lekkere wijntjes, twee flessen per avond.

Tijdens het diner zijn shorts voor de heren niet toegestaan en bijna iedere avond kent zijn kledingvoorschriften.

De boot vertrekt 's avonds om 23.30 uur. Er is veel muziek en van alles te eten. We worden door Guido en zijn vrouw uitgezwaaid. Zij zijn deenige twee uitzwaaiers en krijgen van ruim 700 passagiers een zwaai terug. Daarna liggen we al snel in ons bed. Het weer is hier zeer vermoeiend.  

Maandag 29 juni

De Seawind Crown komt 's morgens om 8.00 uur aan in Curaçao. We besluiten zelf wat te wandelen door Willemstad, de hoofdstad van Curaçao. In de haven ruikt het heel sterk naar benzine. Je ziet hier ook vele olieopslagtanks staan. Willemstad is ons bijgebleven als een ongezellige, vieze stad met onvriendelijke mensen.

Om half drie is het verzamelen voor de kleinbeeld TV bij het zwembad voor de wedstrijd Nederland - Joegoslavië. Totaal zijn er plm. 17 Nederlanders aan boord blijkt nu.

Het beeld is niet fantastisch maar beter dan niets. Zodra de barkeeper een drankje in zijn mixer gooit, is het beeld nog minder. Na 90 minuten wedstrijd is iedereen gespannen maar als daarna alsnog gescoord wordt, zijn we ineens weer kampioenen.

Om 17.30 uur vertrekt de boot.

Kort na vertrek is er een reddings oefening (verplicht nummer). Iedereen moet met zijn zwemvest zich melden ter hoogte van de reddingsboten, hier zouden 100 mensen per boot moeten staan. Het is niet te hopen dat de nood aan de man komt, want dan wordt het een grote puinhoop. Het is al een kunst op zich om het reddingsvest aan te trekken.

's Avonds is er volop entertainment. Zelfs de obers beginnen te dansen bij het serveren. Na het diner zien we nog een wervelende show, die in de schouwburg niet misstaan zou hebben. Deze show wordt opgevolgd door een aantal andere optredens die wel leuk waren maar het niveau van de eerste show bij lange na niet halen.

Onze buren zijn zeer luidruchtige spaanssprekende mensen. Om 2.30 uur 's nachts klop ik er aan om te vragen of ze wat zachter willen praten.

Dinsdag 30 juni

Vandaag zitten we de hele dag op zee. Het is bewolkt maar de zon komt er toch nog doorheen. Voldoende om te verbranden als je niet uitkijkt. De ligstoelen bij de beide zwembaden zijn al snel bezet.

's Middags krijgen we uitleg over St Lucia waar we woensdag aankomen en over Barbados waar we donderdag zullen vertoeven. Beide eilanden zijn volgens onze Nederlandse reisleider, Gary (Gert Jan Overduin), meer dan de moeite waard om te bezoeken. We schrijven ons bij het excursiebureau in voor twee excursies.

Op St. Lucia zullen we vertrekken met een catamaran. Het belooft allemaal zeer speciaal te worden.

Ik zit momenteel in de pianobar dit verslag te typen. Op de achtergrond hoor je de bingo, daarna een ander spel met paardenraces. Aan mijn rechterhand hoor je het bekende gepiep van het casino. Er komt nog een kinderjuffrouw met een stoet kinderen. We hadden ook nog naar de brug kunnen gaan om deze samen met de captain te bekijken. Ook hebben we niet gekozen om uitleg te krijgen over de vele schilderijen op het schip. Je wordt hier de hele dag bezig gehouden, maar al die activiteiten staan in het dagprogramma.

Vanavond zijn we uitgenodigd om met de captain een borrel te drinken voor het eten. Het wordt nu tijd om ons daarop te gaan voorbereiden. Haren wassen etc. pak- en cocktailjurk aan.

Voordat we aan tafel gaan worden we gefotografeerd bij het beeld van Vasco Da Gama. Er wordt een echte statiefoto gemaakt en daarna, na een "chat" met de captain en zijn hotelmanager die uit Vlissingen komt, gaan we op de foto met de Captain.

Deze Captain zien we opvallend vaak bij de bar rondhangen met een cocktail, dit geeft ons volop vertrouwen in zijn bemanning.

De belangrijkste bemanningsleden worden voordat we aan tafel gaan voorgesteld door Debby.

Samengevat: we hebben het gewoon heel druk met niks doen.

Woensdag 1 juli

Ons schip komt 1 uur te laat binnen in de haven van St. Lucia, dit komt door de sterke wind die we afgelopen nacht hebben gehad op zee.

Wij stappen, met enige vertraging, met ongeveer 50 personen op een catamaran van slechts 3 weken oud. De schoenen moeten uit.

Deze vaart ons langs de kust van St. Lucia naar een plaatsje met de naam ....... . Kinderen zwemmen rond de boot en vragen of we muntjes in het water willen gooien zodat ze die op kunnen duiken.

Overal klinkt en proef je de sfeer van de reggae muziek. Het lijkt of hier niemand werkt en iedereen in een roes is.

We rijden van hieruit met een busje naar een botanische tuin.

Door dezelfde chauffeur worden we weer afgezet bij de boot; dit was niet de bedoeling. Na enig overleg met de kapitein van de catamaran wordt er een busje gezocht in het plaatsje en gaan we naar een rokende, naar zwavel ruikende vulkaan. Als je hoofdpijn hebt (zo gaat het verhaal) vervliegt dat hier, maar volgens ons loop je er alleen maar hoofdpijn op.

Weer terug op de catamaran wordt er eerst gegeten en een drankje gepakt. Ondertussen gaat de catamaran verder naar een strandje waar we kunnen zwemmen en snorkelen.

Ook hier weer reggae-achtige personen die op het strandje schelpen en stenen proberen te verkopen die je zelf kunt oprapen.

Na 1 uur gaat het verder langs idyllische baaien terug naar de Seawind Crown.

Tijdens deze tocht is het eten en drinken inbegrepen. De Amerikanen zijn al snel behoorlijk aangeschoten. Een van die Amerikanen valt in een baai overboord.

De rest van het gezelschap heeft op deze catamaran volop gedanst op Caribische klanken. De topper was wel "Follow the leader", met de kapitein voorop.

We komen 20 minuten te laat op de Seawind Crown aan. Nadat we ons hebben opgefrist lopen we langs de Cardroom. Ik kijk naar binnen en zie dat er een receptie bezig is. Bij de ingang wordt mij door een kleinzoon verteld dat zijn oma en opa vandaag voor de 2e keer getrouwd zijn, op hun 60-jarige bruiloft, in de kapel van de Seawind Crown. Het is een schitterend gezicht. Oma heeft haar trouwjurk aan van 60 jaar geleden, deze hoefde alleen maar iets korter gemaakt te worden.

Ik vraag of ik hier een foto van mag maken, maar voordat ik het weet sta ik zelf met Dorette op de foto met de familie en drinken we gezellig champagne mee.

Hierna eten we wederom voortreffelijk in het Vasco Da Gama restaurant.

Ondertussen zijn ook de foto's klaar en we zoeken een paar leuke uit; niet allemaal natuurlijk want er hangt een fiks prijskaartje aan.

Later op de avond is het volop feest in diverse zalen, waar we gezellig met enkele andere Nederlanders aan meedoen. Van de vijf Nederlandse koppels zijn er maar liefst drie op huwelijksreis.

Donderdag 2 juli

's Morgens vroeg komen we aan op Barbados. Dit is een eiland met zeer mooie stranden. Ons wordt verteld dat de foto's van o.a. vakantiebrochures waarop witte stranden met palmen en verschillende kleuren blauwe zee te zien zijn hier gemaakt worden.

Het probleem van Barbados is dat het regenseizoen ruim een half jaar duurt. En ook wij hebben bijna de hele dag regen.

Onze keus om een excursie met een bus te doen is dan ook niet zo verkeerd; "Coast to coast tour".

De bus tour geeft ons een indruk van Barbados. Nadat we door enkele plaatsjes gereden zijn, stopt de bus in het regenwoud waar schitterende tuinen zijn aangelegd. Dit is ook nog de enige plaats op Barbados waar apen zitten omdat deze vogelvrij zijn verklaard. Ook de slangen zijn al uitgeroeid door de bevolking van Barbados.

De volgende busstop is een kerkje waar voor de kerk ook rum wordt verkocht. Barbados is niet alleen bekend om zijn stranden maar ook minstens zo bekend om zijn rum.

Onderweg hebben we al schitterende plantage woningen gezien. We stoppen bij "Francia Plantage", deze nog bewoonde en geheel gemeubileerde plantage woning is te bezichtigen. Het geeft ons een indruk van de slaventijd en het rijke verleden van de suikerplantage eigenaren.

Na 4 uur worden we afgezet bij de Cruise terminal. Alweer zien we hoe klein de Seawind Crown is vergeleken met andere cruise boten. De andere boten zijn bijna eens zo hoog en veel langer. De Seawind Crown heeft bijna 800 passagiers en 350 bemanningsleden. Op de grote cruiseschepen die we gezien hebben zitten ruim 2000 passagiers en 1000 bemanningsleden. De Seawind Crown vertrekt om 17.00 uur richting Isla Margarita.

Ik ben de hele dag al ontzettend moe en sta wat wankel op mijn benen. Bij navraag blijkt dat de meeste mensen op Barbados wat problemen hebben gehad met het evenwicht, het was net of het eiland schommelde.

's Avonds zou er een Carribean night georganiseerd worden op het dek. Dit feest wordt naar binnen verplaatst omdat het weer ontzettend slecht is. Veel regen en wind, voor een feestje op het dek is het gewoon te gevaarlijk. In het Vasco da Gama restaurant is een fantastisch buffet opgesteld waar iedereen eerst naar mag gaan kijken en foto's nemen, daarna mag er van gegeten worden, hetgeen eigenlijk zonde is. Uren werk van vele obers wordt binnen korte tijd totaal geruineerd.

Binnen zie en voel je dat de boot behoorlijk schommelt. Als je naar buiten kijkt naar de horizon zie je dat het verval ongeveer 1 meter is. Als je buiten staat merk je daar nauwelijks iets van. Het is een komisch gezicht om te zien hoe de passagiers lopen te zwalken door de gangen.

We gaan ondanks het schitterende feest al om 0.00 uur naar bed, ik kan mijn ogen niet meer open houden.

Vrijdag 3 juli

Gisteren is mijn fotocamera weggehaald in de pianobar terwijl ik bezig was met mijn reisverslag, vandaag ben ik daarvan aangifte gaan doen bij de receptie. Hiervoor moet ik een formulier invullen.

Hierna gaan we in de cardroom bij een kopje koffie lezen, puzzelen en de Velo bespelen.

Om 14.00 uur komen we aan op Isla Margarita. Op de Seawind Crown speelt aan dek een Caribische band tijdens het aanmeren. Op Isla Margarita doen we mee aan de bustoer. Deze tour gaat veel te snel maar geeft ons toch een indruk van het eiland.

Vallei van de Heilige maagd Maria; als je hier een wens doet en hij komt uit moet je hier naar terug om iets te offeren. Mooi uitzicht op een ruïne over het eiland.

Winkeltjes met leuke papagaaien Een half uur winkelen in de belangrijke kustplaats, Porlamar. Vandaar uit rijden we heel snel terug om de boot niet te missen.

We moeten ons snel omkleden en nog netjes ook, vanavond is weer een chique avond. Angelina en Han hebben een uitnodiging gehad om aan de captains table te dineren (Angelina zit natuurlijk langs de captain) en vanavond zijn we dus maar met zijn tweetjes. Harrie gaat wat foto's maken.

Zaterdag 4 juli

Vandaag zitten we de hele dag op zee. Diverse mensen proberen beeld te krijgen op de TV voor de voetbalwedstrijd Nederland versus Argentinië. Dit lukt helaas niet omdat we te ver van de kust vandaan zitten. We zitten daarom met 12 Nederlanders en evenzoveel Argentijnen te luisteren naar een Spaanstalige radio.

Nederland wint deze wedstrijd in de slotfase, dus gaan we met zijn allen in polonaise over het dek. De Amerikanen volgen enige tijd later om zo hun Nationale feestdag 4th July te vieren.

Het is echt schitterend weer vandaag, voor het eerst hebben we echt urenlang een stralende zon en iedereen neemt nog even wat uurtjes op het dek mee.

Later geeft Gary uitleg hoe het uitchecken dient te verlopen. De koffers moeten voor 03.00 uur op de gang worden gezet met een speciale label.

Zondag 5 juli

Als we wakker worden zijn we aangemeerd op Aruba. Om 08.00 uur gaan we ontbijten en daarna begint het vele wachten weer. We lopen nog even Oranjestad in maar daar is op zondag niets te doen.

We besluiten op tijd naar het vliegveld te gaan, het schijnt daar al snel een puinhoop te kunnen worden en we willen geen risico nemen.

We hebben geluk en zijn meteen aan de beurt. Net nadat we ingecheckt hebben, vraagt Angelina of we een upgrade naar business class kunnen krijgen. De juffrouw achter de balie kijkt even in haar computer en gaat er mee akkoord. Ook voor ons kan het nog geregeld worden. We dienen dan echter wel een beetje beter gekleed te gaan; aangezien onze koffers echter al op de band zijn gegaan, mogen we met de juf naar achteren om nog wat uit de koffers te halen (dit zou je op Schiphol nooit lukken).

Nu zie je ook wat een puinhoop het aan het einde van zo'n band is, alle koffers vallen daar weer op een grote hoop en koffers die niet op slot zijn worden gewoon opengemaakt ter controle. We zoeken onze koffers er uit en wisselen van kleding; we hebben er nu geen enkel vertrouwen meer in dat we onze koffers nog ooit terugzien, maar nemen het risico maar.

Als alles geregeld is komt de baliejuf met nog een verrassing; we gaan nu een uur eerder en hebben een rechtstreekse vlucht; het bleek dat onze oorspronkelijke vlucht overbooked was.

We kleden ons op de toiletten om en zijn dan mooi op tijd om door de douane te gaan, nog snel wat te drinken en dan kunnen we al het vliegtuig in.

We worden door de purser ontvangen met champagne en hebben een lekkere ruime stoel met een eigen TV schermpje. Er is keuze uit diverse wijnen, de hapjes zijn voortreffelijk, er is een keuze menu voor het diner en voor het ontbijt. Het kan niet op allemaal.

Je wordt met je eigen naam aangesproken, krijgt nog een toilettasje met inhoud en aan het einde van de reis mag je uitkiezen uit de bekende Delfsblauwe huisjes. Business class vliegen is niet het beroerdste en went snel.

Door deze rechtstreekse vlucht zijn we op maandagmorgen al om 06.30 uur op Schiphol; de eerste vlucht naar Eindhoven is echter pas om 11.00 uur zodat we daar toch op moeten wachten.

Om ong. 12.15 uur landen we in Eindhoven en tot onze verbazing zijn onze koffers ook meegekomen, we missen slechts 1 gele band.

Pa Jan wacht ons op en we zijn korte tijd later weer thuis.

Het uitpakken kan beginnen en het normale leven neemt weer een aanvang.